Dodaj ofertę za darmo

BB11. ŚRODKI STABILIZUJĄCE

2005-09-08

Stabilizatory są to związki chemiczne, które wprowadzone do tworzywa zapobiegają lub opóźniają jego procesy starzeniowe podczas przetwórstwa i użytkowania, a tym samym zwiększają trwałość wyrobu. Do najważniejszych grup stabilizatorów stosowanych w technologii tworzyw sztucznych należą antyutleniacze, antyozonaty, fotostabilizatory, stabilizatory cieplne i dezaktywatory metaliczne.

Antyutleniacze - Antyutleniacze są to związki, które stabilizują tworzywo przez zapobieganie jego utlenianiu, wchodząc w reakcje z wolnymi rodnikami lub wywołując rozkład nadtlenków.

W wyniku utleniania następuje przyłączenia tlenu do mikrorodników powstałych pod wpływem ogrzewania, promieni UV oraz uszkodzeń mechanicznych wskutek rozciągania, zginania lub mielenia polimeru. W obecności tlenu rodniki alkilowe przechodzą z łatwością w trwalsze rodniki alkilonadtlenkowe o czasie życia rzędu 10-2s. Te ostatnie tworzą odpowiednie wodorotlenki przez odszczepienie wodoru od łańcucha polimeru i w ten sposób ulegają dalszej stabilizacji.

R + O2 = ROO

ROO + RH = ROOH + R

W miarę wzrostu stężenia grup wodorotlenkowych pogarsza się odporność polimeru. Rozkład wodorotlenków powoduje reakcje wtórne połączone z jego degradacją.

ANTYUTLENIACZE FENOLOWE - są to pochodne fenolu, zawierające dwie lub trzy grupy alkilowe w różnych położeniach względem grupy wodorotlenowej.

ANTYUTLENIACZE AMINOWE I ICH POCHODNE - Stabilizatory aminowe są bardzo dobrymi antyutleniaczami stosowanymi powszechnie w przemyśle gumowym. Produkty ich utleniania są barwne, co powoduje zmniejszenie zakresu ich stosowania.

POCHODNE SIARKOWE - Stosowane jako stabilizatory siarczki i disiarczki fenoli otrzymuje się w wyniku reakcji odpowiednich chlorków siarki lub chlorometylosiarczków.

ANTYUTLENIACZE FOSFOROWE - Najczęściej stosowanymi antyutleniaczami fosforowymi są fosforyny alifatyczne, cykloalifatyczne, aryloalifatyczne i aromatyczne. Stosuje się je do stabilizacji kauczuków, polimerów winylowych, etylocelulozy, żywic fenolowo-formaldechydowych, politeraftalanu etylenu i poliuretanów.

Antyozonaty - Znajdujący się w powietrzu ozon działa niekorzystnie na polimery zawierające w swych cząsteczkach niewysycone wiązania podwójne. Szczególnie obserwuje się go w przypadku gumy, która pod wpływem ozonu ulega powierzchniowemu pękaniu.

Często skutecznymi antyozonatami są woski dodawane w procesie technologicznym do mieszanek gumowych. Cząsteczki wosku, ze względu na złą rozpuszczalność w gumie, migrują w kierunku powierzchni, tworząc warstwę ochronną zdolną do samo odnawiania się. Również wiele antyutleniaczy wykazuje właściwości antyozonów.

Fotostabilizatory - Fotostabilizatory, są to związki chemiczne, które skutecznie absorbują promienie świetlne w szkodliwym zakresie widma, a równocześnie nie tworzą wolnych rodników inicjujących reakcję utleniania.

Termo stabilizatory - Termo stabilizatory, są to związki zapobiegające rozkładowi tworzywa pod wpływem temperatury. Mają one największe znaczenie w przypadku polimerów zawierających fluorowiec, jak np. polichlorek winylu. Podczas ogrzewania tego typu polimerów wydziela się chlorowodór lub bromowodór, które autokatalizują proces rozkładu.

Głównym działaniem stabilizatorów termicznych jest wiązanie wydzielającego się chlorowodoru. Biorą one także udział w rodnikowych reakcjach rozkładu polimeru lub zapobiegają wydzielaniu się chlorowodoru. Wśród stabilizatorów tego typu znajdują się stearyniany kadmu, ołowiu i cynku, związki cynoorganiczne, aminy, fenole, merkaptany i hydroksyketony.

Dezaktywatory metali - Jony metali mogą w znacznym stopniu przyspieszać proces starzenia. Dotyczy to zwłaszcza jonów miedzi, żelaza i manganu, które mogą występować na kilku stopniach utleniania.

Problem ten nie jest należycie wyjaśniony, a staje się jeszcze bardziej zawiły wobec faktu, że te same jony w obecności czynników kompleksujących, w niektórych przypadkach albo aktywują proces utleniania, albo zachowują się jako antyutleniacze. Na przykład sole miedzi działają stabilizująco na poliamidy, a są bardzo szkodliwe dla gumy.

Jako dezaktywatory zanieczyszczeń metalicznych stosuje się związki o działaniu chelatującym. Również niektóre antyutleniacze przeciwdziałają skutecznie wpływowi domieszek metali, a zwłaszcza miedzi. Właściwość tę wykazują pochodne p.-fenylenodiaminy i niektóre antyutleniacze fenolowe, dzięki czemu można je stosować w masach powłokowych do pokrywania przewodów elektrycznych.

ŹRÓDŁO: www.lifocolor.pl

Źródło: A.M.



  • p

    Gość: p | 2008-04-23 11:23:32

    idioci

Dodaj komentarz


Barwienie i modyfikowanie tworzyw

2005-09-08 | Komentarze: 0

B4. ŚRODKI DODATKOWE UODPORNIAJĄCE NA ŚWIATŁO

Koncentraty uodporniajace na siwatło UV są związkami chemicznymi, dopasowanymi do aktualnych procesów destrukcyjnych (światło, tlen, wilgoć i temperatura) i przetwarzanego polimeru oraz jego przewidywanego zastosowania, odbudowując strukturę polimeru, na którą oddziaływają chemiczne i fizyczne mechanizmy świetlne.

B5. ŚRODKI NUKLEIDUJĄCE

B6. ŚRODKI UNIEPALNIAJĄCE

B7. ŚRODKI ANTYSTATYCZNE

B8. ŚRODKI ANTYUTLENIAJĄCE

B9. ŚRODKI SPIENIAJĄCE (POROFORY)

BB10. ŚRODKI UELASTYCZNIAJĄCE (PLASTYFIKATORY)

A9. WYMAGANIA STAWIANE BARWNIKOM

B1. MODYFIKOWANIE TWORZYW SZTUCZNYCH PRZEZ ŚRODKI POMOCNICZE

B2. ŚRODKI CZYSZCZĄCE